Doortje en de fietsenmaker / by Michael Graste

Mike-1.jpg

Doortje is één van mijn beste vriendinnen. Een aantal maanden geleden, vlak voor ik wakker werd, droomde ik over haar. Nee, niet zo'n droom... ik zag haar voor me terwijl ze wakker werd in een mannenoverhemd, zonder make-up en haar haren door de war. Die foto moest ik maken. Het was half 9, en ik belde haar op.

Doortje, ben je wakker?
- Jezus wat is er Mike? Ja, nu wel!

Ik kom naar je toe, ik moet foto's van je maken.
- Ben je gek geworden? Ik heb gisteren met Leila twee flessen rode wijn gedronken, wat denk je zelf?

Nee echt, het moet nu gebeuren. Ik zie je zo.
- Mafkees! Euh, moet ik mijn haar wassen? Make-up opsmeren?

Nee gek, niets doen! Blijf lekker liggen, ik kom zo koffie voor je zetten.
- Euh ja oké...

En ze hing op. Ik pak mijn camera en zie dat ik nog maar 20% batterij over heb. Kak! Maar ik ga toch. Het zonnetje schijnt, ik pak mijn fiets en vertrek. Niet veel later sta ik alweer stil. Klapband. Ik kijk om mij heen en toevallig zie ik fietsenwinkel Munk vanuit mijn ooghoek. Ik duw mijn fiets er naar binnen. Een ietwat oude, echte Amsterdammer, mét zo'n schippersmuts, kijkt over één van de fietsen. We staren elkaar bijna een minuut aan. "Koffie?" zegt hij. "Ja natuurlijk!" antwoord ik terug.

We kletsen wat over koetjes en kalfjes tot hij vraagt waarom ik zo vroeg op pad ben op zaterdagochtend. Ik vertel hem dat ik fotograaf ben, dat ik een droom had gehad over mijn beste vriendin en nu op weg was om foto's van haar te maken. Alsof de beste man vroeger fotograaf was geweest nam hij me mee in een wereld van zwart/wit en korrel foto's, en plakte ondertussen vol enthousiasme mijn band.

Opeens liep hij naar achteren, en kwam terug met een stapel blaadjes en magazines. Hij begon druk te bladeren en wees gefrustreerd naar de lelijke plaatjes van Duitse modellen die door de Lidl geschoten waren. "Laat me je één ding vragen jongen: waar slaat dit op? En dit?" Hij wijst op een foto waarop het kruis van een vrouw van 60 op de voorpagina van het gratis krantje van de plaatselijke bio supermarkt duidelijk zichtbaar is. "Verdomme man, ze verneuken het moment! Als jij fotograaf bent, beloof mij dan één ding: schiet alsjeblieft alleen foto's die waardevol zijn, waardevol blijven en waar iedereen vrolijk van wordt. Niet deze troep!" Ik beloofde het hem, terwijl ik stiekem ook wat foto's van hem nam. Ik dronk de laatste teug van mijn koffie, zei gedag, en ging weer op weg. Doortje zat zich ondertussen natuurlijk op te vreten van de stress!

Ik kwam binnen. "Eerst een peuk hoor Mike!" zei ze. Daarna schoot ik het ene na het andere toffe portret van haar. "Gek! Moet ik niet mijn fucking haren doen?" gilde ze. "Nee, dat hoeft niet Door... zo ben je perfect." antwoordde ik. En zo kwam ik erachter wat mijn missie was. Waardevolle foto's schieten waar iedereen wat aan heeft. Een stukje tijd omzetten naar goud.

Een paar weken later besloot ik om terug te gaan naar de fietsenmaker. Dit keer met een krom stuur en de foto die ik stiekem van hem geschoten had in een lijstje, om hem te bedanken voor zijn woorden. Hij bekeek zichzelf. "Teeerrriiinnnggg, wat een oude kop man!" zei hij. "Maar weet je? Deze krijgt een speciaal plekje aan de muur. Daar waar mijn Harley staat." Hij liep naar achteren en onder een doek stond zijn stalen ros te shinen. Hij liet me zijn trots zien, ramde een spijker in de muur en hing het lijstje met zijn oude kop op...

81ea3ce6-93e5-4326-94f4-2b1a9123d3a2.jpg